اینایی که میگن به پوچی رسیدیم رو به چالش خواهرزاده ی تخس دعوت میکنم ...
به این صورت که هفت صبح اولین روز کاری از خواب بیدار بشی و ببینی حضرت والا بالای سرت نشسته و یه قوطی کرم روغن آرگان صدهزارتومنی تو روی فرش خالی کرده و حتی یک قطره شم باقی نذاشته که باهاش خداحافظی کنی ...
ببینم بازم حرف از به عاخر رسیدن دنیا میزنید یا نع ：/
برم شربت سیانورمو سر بکشم...
دوباره یه کرمی افتاده به جونم
که برم موهامو از ته کوتاه کنم
حتی در مواردی برای خالی کردن کناراش از ماشین استفاده کنم ...
پدری میگه من که راضی نیستم
مگه پسری که میخوای موهاتو ماشین کنی؟
مادری میگه میذاری میذاری انقدر که بلند میشه
میری از این مسخره بازیا درمیاری داغشو به دل همه مون میذاری...
یاد دفعه قبل می افتم که به بهانه ی اردوی جهادی رفتم از ته زدم موهامو...
پدری تا مرز سکته رفت...مادری چند وقت باهام حرف نمیزد...
خواهری راه میرفت میگفت آقا ببخشید اون نمک دونو از آشپزخونه میارید؟ اون سبدو از بالا کمد میاری؟ در روغنو باز میکنی؟بلاخره مردی گفتن زنی گفتن! ：)))
ولی چه کیفی کردم خودم...
هوس کیف کردن زده به سرم...
میگم شب آرزوهاست
میگه به من چه؟
میگم خب آرزو نداری؟
میگه آرزو چیه؟
میگم همون چیزی که همین الان اشک شد نشست به چشمات!
چیزی نمیگه روشو برمیگردونه سمت پنجره...
حس میکنم انکار درد از خود درد بدتره...
خواهری بزرگتر یه سره قناری داره که دوست شوهرش در حال دور انداختنش بوده بعد همون لحظه خواهری و جناب دوماد ما سر رسیدنو به فرزندی قبولش کردن...
پرنده ی کوچولو موچولو و نازیه. خواهری یه قفس طلایی خوجل براش خریده و گذاشتتش تو آشپزخونه ... هر دفعه شیر آبو باز کنی شروع میکنه به جیغ و داد و آواز دلکش خوندن؛ در اوقات فراغتم که شیر آب بسته ست مثل بنز تخمه کدوی پوست کنده میخوره و خلاصه خعلی نمکیه...
یه چند روزیه اما، اونم حالش خوب نیست انگار !
امروز که دیدمش ته قفسش کز کرده بود و تخمه نمی خورد شیر آبم که باز کردیم آواز نخوند حتی دوماد براش سوتم زد اما ...
گفت فصل افسردگیشه رفته تو لک ... تازه نصف پراشم ریخته ：/
خلاصه پای قفسش حسابی بغض کردم
نمیدونم چرا رفته تو لک...نمیدونم از تنهاییه یا تغییر فصل یا تغییر مکان یا به خاطر اون روزیه که زل زده بود به یاکریم قهوه ای پشت پنجره که زیر بارون خیس شده بود... ولی میدونم نگاهش خعلی غمگین بود...خعلی
راستی پرنده هام می تونن گریه کنن؟ کاشکی بتونن...
این روزا تو تهران اگرچه خیابونا خعلی خلوت تر شده
اما اگر بومی هستید پیشنهاد میکنم برای بازدید از اماکن دیدنی مثل برج میلاد و پل طبیعت و...نرید چون مالامال از دوستان سایر شهرهای ایرانه که با مونوپادهای مزین به گوشی های اپل شون مثل مور و ملخ از در و دیوار این اماکن بالا میرن و انقدر مکان مورد نظر شلوغه که کوفتتون میشه ... تازه این امکان هست که اون عزیزان مورد نظر تیپ و قیافه ی شمارو هم مسخره کنن و با لهجه ی دلرباشون بهتون تیکه بندازن که از کدوم داهات اومدی؟ ：/
پ.ن： امضا یک عدد بومی خسته ی له از زیر دست و پا برگشته...
تا حالا نمی دونستم حال کسی که توی قنوت مرگو از خدا میخواد دقیقا چه حالیه...
تا اینکه روزی رسید که چند دقیقه با بهت و بلاتکلیفی به دست قنوت گرفته م نگاه کردم و آخرش از ته دل گفتم اللهم عجل وفاتی...........
پ.ن：از صاحب این دعا عذرخواهی میکنم که زبان حقیرم به دعای عمیقش باز شد....ولی...
