حاصل تجربه زیستی ۳۳ ساله من این بوده که 

به مردم از احوالت دروغ بگو، دوست طاقت چس ناله نداره دشمن طاقت خنده مستانه؛

اگر حقیقت حالت رو بیان کنی یا قضاوت میشی یا شماتت؛ دیر و زود داره اما رد خور نداره شک نکن؛

همیشه یه لبخند معمولی( نه زیاد شاد) روی صورتت نصب کن که کسی نتونه حال واقعی پشتش رو بفهمه؛

از یه صورتک ساختگی دائمی استفاده کن غم و شادی حقیقی رو هم درونت نگه دار؛ دیگه خیلی فشار اومد برو با خدا درد و دل کن غر بزن یا تشکر کن. 

در جواب احوال پرسی بقیه هم فقط بگو الحمدلله بد نیستم 🙂

والسلام