اردیبهشت تمام میشود

و رو سیاهی می ماند

به تمام پیاده روهایی که

 بی تو قدم زدم …

ما در میان رویاهای دیگران متولد می شویم 

و در میان رویاهای خودمان یک عمر زندگی میکنیم 

ولی وقتی می میریم هیچ رویایی را نمی توانیم با خود ببریم...

چقدر رویاها طفلکی هستند که در چهارچوب زندگی ما گیر افتاده اند...

شاید هم ما طفلکی باشیم که همیشه در حسرت رویاها می مانیم ：/

عجب حکایتی!!!

حیاط خونه قدیمی پدربزرگم خعلی کوچیک و نقلی بود 

یه باغچه ی یک متر در یک مترم گوشه ش بود که فقط یه بوته ی یاس سفید توش کاشته بودیم 

در ظاهر مثل خعلی از خونه ها فضای سبز محسوب نمیشد برامون 

اما همین بوته ی یاس اقاقی کل دیوار حیاط رو بغل کرده بود و تا ایوون طبقه ی اول بالا اومده بود و حتی تو خونه ی همسایه ها هم سرک کشیده بود ...

بوی گلای یاس سفید کوچولو موچولوش نه تنها خونه ی ما بلکه تمام محله رو پر میکرد ...

هر روز صبح بعد از نماز صبح با مادر بزرگی می رفتیم تو حیاط دامن مونو پر میکردیم از یاس و جانمازا و قندونا طاقچه های چوبی قدیمی خونه رو پر از عطر یاس می کردیم ...

انقدر بوش مست کننده بود که زن دایی به عشقش رفت یه عطر یاس خرید که همیشه بوی یاس بده ،منم با اندکی اقتباس تو همون عالم بچه گی و بی سوادی چند بار تلاش کردم با خیس کردن گلا توی یه استکان آب عطر یاس تولید کنم و مثل زن دایی همیشه بوی عطر یاس بدم حتی وقتی خونه ی فتح خدا(پدربزرگم) نیستم. که البته مشخصه که هر بار بدجوری ضایع میشدم و مادربزرگی بعد از پیدا کردن استکان پر از گل کپک زده از گوشه کنارای خونه کلی غرغر میکرد سرم ：)

بعد از اینکه خونه ی فتح خدا رو کوبیدیم تا آپارتمان بشه مهندس ناظر بدجنس و بی احساس داد یاس مونو از ریشه کندن و انداختن دور ：/ و این طوری داغش به دل ما موند.

بعد از ده دوازده سال پدری دیشب یه گلدون آورد خونه که توش یه بوته ی کوچولو موچولوی یاس سفید بود. اشک تو چشم همه مون جمع شد و دلمون هوایی خاطرات شد.پدری گفت خب اینو کجا بکاریم؟ مادربزرگی به گوشه ی باغچه ی جدید زیر دیوار اشاره کرده و گفت جای همون یار قدیمی ：)

کار به جایی رسیده که دیگه از خودمم نظر خواهی نمیشه 

فقط عین این رئیس جمهورا تو سفرای خارجی تخت و تبارک می شینم مادری قرار مدارا رو تنظیم کنه، ولی خب لطف میکنه منم در جریان میذاره ...

به این صورت که مثلا نشستم پای تلویزیون دارم خرت خرت گوجه سبز میخورم یهو میاد میگه واسه فردا ساعت سه تا شیش خونه باش مهمون داریم یا مثلا عاخر هفته برنامه نذار خانم فلانی واسه پسرش میخواد بیاد  

：/ 

عایا من چغندر قندم؟ 

این جور که اینا دارن پیش میرن تا نیمه شعبان منو فرستادن رفتم، اونم بدون اینکه خودم خبردار بشم خعلیم شیک و مجلسی：)))

راستش را بگو

 در گوش این آسمان چه خواندی که اشکش بند نمی آید؟

نکند از من شکایت کرده باشی؟

بدجور قطره های باران با دست هایم غریبی میکنند...

راستش را بگو چه در گوش این آسمان زمزمه کردی

که با دلخوری سر من داد می کشد؟

هوای بهاری با من سر صحبت ندارد دیگر ...

مثل تو...که این روزها مرا از حافظه ی دلت خط زده ای انگار...

عجایب جهان به نظرم هفت تا نیست هشت تاست هشتمیش هم همین رئیس جمهوریه که با وقاحت تو لنز دوربین زل می زنه و یه جوری دروغ میگه انگار مردم واقعا گوشاشون درازه و متوجه وضع موجود نیستن یا اینکه چهار سالی که ایشون ریاست دولتو تو دستش داشته اینا اندرون غارهای کوهستانی داشتن گردو می شکستن...

خاله بودن خعلی خوبه 

مخصوصا وقتی پسرک کپلی رو بغل کردی و لثه شو فرو میکنه تو کتفت و یهو انگار سوزن میکنن تو پوستت؛ بعد دهنشو باز میکنی و دو تا برنج سفییییید و ریز می بینی که از لثه هاش زده بیرون و ضععععف میکنی ：)))

یا مثلا وقتی تو کمای خواب افتادی رو تختت و دخترک نیم وجبیِ مو قهوه ای با ادا و اطوار میاد بالا سرتو با یه صدای نازکِ زیر میگه：

خااااله؟ خاله پاشو برات کله پاچه خریدیم 

بعدم که میبینه هنوز تو کمایی میاد کنارت دراز میکشه و یهو دستای یخ شو می ذاره رو صورتت که روح از بدنت جدا بشه ：)))

زندگی ینی همینا دیگه!؟

کجاها داریم دنبال خوشبختی میگردیم؟

ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻥ ﻋﺎﺷﻖ ﺑﻮﺩ

ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ ﺁﺳﺎﻧﯽ ...

ﻣﻦ ﺧﻮﺩﻡ

ﭼﻨﺪﺳﺎﻟﯽ ﺳﺖ ﮐﻪ ﻋﺎﺷﻖ ﻫﺴﺘﻢ

ﻋﺎﺷﻖ ﺑﺮﮒ ﺩﺭﺧﺖ

ﻋﺎﺷﻖ ﺑﻮﯼ ﻃﺮﺑﻨﺎﮎ ﭼﻤﻦ

ﻋﺎﺷﻖ ﺭﻗﺺ ﺷﻘﺎﯾﻖ ﺩﺭﺑﺎﺩ

ﻋﺎﺷﻖ ﮔﻨﺪﻡ ﺷﺎﺩ !

ﺁﺭﯼ

ﻣﯿﺘﻮﺍﻥ ﻋﺎﺷﻖ ﺑﻮﺩ

ﻣﺮﺩﻡ ﺷﻬﺮ ﻭﻟﯽ ﻣﯿﮕﻮﯾﻨﺪ

ﻋﺸﻖ ﯾﻌﻨﯽ ﺭﺥ ﺯﯾﺒﺎﯼ ﻧﮕﺎﺭ !

ﻋﺸﻖ ﯾﻌﻨﯽ ﺧﻠﻮﺗﯽ ﺑﺎ ﯾﮏ ﯾﺎﺭ !

ﯾﺎﺑﻘﻮﻝ ﺧﻮﺍﺟﻪ، 

ﻋﺸﻖ ﯾﻌﻨﯽ ﻟﺤﻈﻪ ﯼ ﺑﻮﺱ ﻭ ﮐﻨﺎﺭ !

ﻣﻦ ﻧﻤﯿﺪﺍﻧﻢ ﭼﯿﺴﺖ

ﺍﯾﻨﮑﻪ ﺍﯾﻦ ﻣﺮﺩﻡ ﮔﻮﯾﻨﺪ ...

ﻣﻦ ﻧﻪ ﯾﺎﺭﯼ ﻧﻪ ﻧﮕﺎﺭﯼ ﻧﻪ ﮐﻨﺎﺭﯼ ﺩﺍﺭﻡ …

ﻋﺸﻖ ﺭﺍ ﺍﻣﺎ ﻣﻦ،

ﺑﺎﺗﻤﺎﻡ ﺩﻝ ﺧﻮﺩ ﻣﯿﻔﻬﻤﻢ !

ﻋﺸﻖ ﯾﻌﻨﯽ ﺭﻧﮓ ﺯﯾﺒﺎﯼ ﺍﻧﺎﺭ…

فروغ فروخزاد

نسیم عطر تو را 

با خودش آورد و گفت ：

روزیِ عشّاق، با خداست...

دستامو شستم داره ازشون چیک چیک آب میچکه 

از کنار پدری رد میشم 

یهو کرم درونم یقه مو میگیره که حیفه قطره ها بریزه زمین 

بذار بریزه رو صورت یکی ؛ )

پدری که تو عالمه خودشه یهو از جا میپره و میگه مگه عازار داری بچه؟ چرا آب می پاشی؟

بعدم که لبخند موذیانه ی منو میبینه اخم می کنه 

مادری میاد ازش دفاع کنه میگه الان زیگیل درمیاری بچه 

پدری با لب و لوچه ی آویزون میگه اونی که بهش آب بریزی زیگیل میزنی گربه ست ：| 

مادری مثلا اومده جمع کنه جریانو ：عه؟خب توم کم از گربه نداری که! یه سره بالا سر تنگ این ماهیا وایسادی：/

پدری ：دست شما درد نکنه：/

مادری ：عصلن تقصیر این دختره ست عازار داری مگه خب نکن دیگه!

کرم درونم منفجر شد عصلن...